• 60 jaar ckv ONDO (opgericht 28 april 1961)
  • In het jaar dat ONDO 60 jaar bestaat, gaat Petra van der Kruk bij een aantal prominenten. Ditmaal bij de familie De Ruiter, waar drie generaties betrokken zijn bij ONDO: Adriaan, Heiko en Thije.

    Bij deze familie heeft de korfbalkoorts een generatie overgeslagen, zoon Tido heeft het één seizoen geprobeerd, maar hij was blij als hij reservespeler was. Heiko heeft nu als vrijwilliger een bestuursfunctie, hij zet zich in voor diverse projecten. Met name over de accommodatie en het reilen en zeilen om de kantine. Gaandeweg het interview merkte ik dat ook hij een korfbalhart heeft. Adriaan is supertrots dat zijn kleinkinderen Elin en Thije bij ONDO korfballen.

    Hoe zijn jullie bij ONDO gekomen?

    Adriaan: via Klaas Hagoort en het schoolkorfbaltoernooi ben ik vanaf het eerste moment lid van ONDO geworden.

    Voorste rij zittend: 4e van links is Adriaan.

      

    Heiko: via mijn kinderen Elin en Thije.

    Thije: Eerst heb ik wat andere sporten gedaan, via het schoolkorfbaltoernooi kwam ik erachter dat ik korfbal leuk vond en ben ik lid geworden.

    Hoe leuk is dat, zowel Adriaan als Thije zijn via het schoolkorfbaltoernooi lid geworden.

    Wat betekent ONDO voor jullie?

    Adriaan: korfbal was het liefste wat ik deed, thuis bij het bollenbedrijf improviseerde ik van een stapel kisten een korfbalpaal en was ik in mijn vrije tijd aan het oefenen. Het juniorenteam had een zeer goede band met elkaar. Ik herinner me nog een wedstrijd tegen Pernix. Deze verloren wij met 31-1, maar dat ene doelpunt van ons vierden we uitbundig. Pernix snapte daar helemaal niets van. Wij zeiden: ‘Dit is teamgeest.’ Nadat ons derde kind is geboren, ben ik gestopt met korfballen vanwege mijn drukke baan en om op zaterdag voor het gezin te zijn. Op mijn 47ste ben ik bij de recreanten gaan spelen. Het voelde zo vertrouwd, net of ik niet weggeweest was. 

    Heiko:  Dat ik in het bestuur actief ben en zie wat er allemaal bij komt kijken om het zo goed mogelijk te regelen. Van het materiaal tot de wedstrijden en alles wat er naast nog georganiseerd wordt en dat zoveel vrijwilligers zich hiervoor inzetten. Om er met elkaar iets moois van maken. En niet te vergeten de gezelligheid en saamhorigheid.

    Thije:  Veel. Fantastisch om nieuwe mensen te leren kennen en nieuwe vrienden te maken. Samen winnen en iedereen de kans geven om te scoren.

    Wat is jullie het meest bijgebleven?

    Adriaan: Dat wij vanuit de junioren net een seniorenteam waren en toen het eerste team hebben uitgedaagd. Wij wonnen deze wedstrijd en het volgende seizoen waren wij het eerste team. Het middenvak vond ik een geweldig vak, ik was lang en kon goed hard lopen. In dat vak heb ik veel ballen onderschept. Met verdedigen had ik meer moeite. Kampioenswedstrijd bij DES, we stonden gelijk en moesten winnen om kampioen te worden. In de laatste minuut kreeg ik de bal en riep als grap: ‘Alleen kalmte kan ons redden!’Ik schoot en hij was raak, ja dat was een mooi moment. Ook de Bondsdagen in Utrecht, ongelofelijk hoeveel velden er daar uitgelegd waren. Samen met Victor Karssen wilde ik wel meer wedstrijden spelen, we mochten toen omroepen dat als er teams waren die spelers tekort hadden ze ons konden vragen. Helaas reageerde er niemand.

    Heiko:    Samen dingen organiseren, kantinecommissie, hoe iedereen zijn steentje bijdraagt, de gezelligheid en sfeer. Tijdens een zaalwedstrijd van het eerste zat ik naast een oude schoolvriend en we gingen helemaal uit ons dak. We keken elkaar aan en zeiden tegen elkaar: ‘Wie had dat ooit gedacht dat wij als supporters bij een korfbalwedstrijd zo fanatiek zouden zijn!’

    Thije:  Kampioenswedstrijd E5. We stonden 5-0 achter en we wilden toch wel heel graag één doelpunt maken. Op het laatst stond ik bij de middellijn, ik dacht dat is veel te ver maar schoot toch en het was raak. Wij hard juichen met zijn allen. De tegenstanders keken raar. Wij zeiden: ‘We zijn gewoon blij dat we door met zijn allen positief te blijven en samen te spelen een doelpunt hebben gemaakt.’

    Wat is volgens jullie het geheim dat ONDO na 60 jaar nog steeds een bruisende vereniging is?

    Adriaan: Door alle fanatieke mensen, één persoon kan de kar niet trekken, de goede sfeer, met de tijd meegaan. Denk aan Facebook.  Iedereen een kans geven om te korfballen, zoals het G-team. Het is nog steeds een hechte club.

    Heiko: Het straalt saamhorigheid uit, het is familie.

    Thije:  Schoolkorfbaltoernooi, alle leuke activiteiten. Niet alleen in `s-Gravenzande, maar ook in het Westland.

    Waar zijn jullie het meest trots op?

    Adriaan: Nog steeds trots op de vereniging en dat ik mijn kleinkinderen zie spelen. Dat ik samen met Elin tijdens het schutterstoernooi een team vormde.